λέμε τώρα πως αν ....

αν πιστέψεις πως μέσα από το fb είσαι ο μεγάλος ποιητής, ο γαμάτος στοχαστής, ο τεράστιος συγγραφέας, ο μάγκας που ακολουθείται από πολλούς οπαδούς και με χιλιάδες φίλους, μάθε πως όταν κλείσεις το μόνιτορ είσαι απλά και πάλι ένα αδύναμο ανθρωπάκι ή ένα άβουλο πλάσμα μέσα σου και ξεσπάς στις ψευδαισθήσεις που σε μεθάνε μέσα από τον υπολογιστή ... όμως μάθε να σέβεσαι και να σε σέβονται ...

η πραγματικότητα σου απέδειξε πως δεν είσαι τίποτα περισσότερο από " a face in the crowd " αλλά εσύ εξακολουθείς να είσαι "κολλημένος" στην εικονική ονείρωξη  ....

Η νύχτα του βασιλιά...

- πατέρα, το βασίλειο μας καταρρέει... τα έσοδα είναι μηδαμινά και πρέπει να βρεθεί μια άμεση λύση... θα γίνει έκτακτο συμβούλιο και μάλιστα απόψε κεκλισμένων των θυρών... θα γίνει ψηφοφορία από τους συμβούλους για το ποιος θα κυβερνήσει το κάστρο για να καλύψουμε τις αδυναμίες... γέρασες πατέρα και είναι καιρός να αποσυρθείς... είναι η σειρά μου  να αναλάβω το κάστρο μας και έχω τον τρόπο μου να ...

- το κάστρο μας είπες; Μα τι λες γιέ μου; Μάλλον το κάστρο μου ήθελες να πεις... είμαι ακόμα ο βασιλιάς και οι υπήκοοι μου είναι ευχαριστημένοι... το έχω διαπιστώσει όταν τους πλησιάζω τα βράδια στα καπηλειά πίνοντας μαζί τους κρασί, κερνώντας τους σαν ένας πλούσιος άγνωστος περαστικός στα ταβερνεία τους... να σκεφτείς πως με την αμφίεση μου δεν έχει καταλάβει κανένας πως είμαι ο βασιλιάς τους και όμως πίνουν όλοι μαζί μου στην υγειά μου... λένε πως έχω μια αρχοντιά και κάποιο χάρισμα σαν τον βασιλιά τους και αν πέθαινε ποτέ αυτός, ευχαρίστως θα εξέλεξαν εμένα για την ταπεινοφροσύνη και την καλή μου την καρδιά... ελέγχω ακόμα το βασίλειο μου... μας λείπει τίποτα; Όχι... περνάμε όλοι μας πολύ όμορφα... αυτοί περνάνε φτωχά αλλά αισθάνονται σαν βασιλιάδες, και εμείς περνάμε σαν βασιλιάδες με φτωχές απαιτήσεις... τι πάει τόσο στραβά γιέ μου; Ποιος θέλει να χαλάσει τις ισορροπίες μας;... 

- θα το μάθεις πατέρα πολύ σύντομα... ετοιμάσου... το συμβούλιο θα αποφασίσει... απόψε είναι η νύχτα των μεγάλων αποφάσεων και επιλογής του θρόνου…

- μάλλον θα είναι η «νύχτα του βασιλιά» απόψε... το ήξερα πως θα ερχόταν κάποια στιγμή… δύσκολη αυτή η νύχτα και δεν θα ήθελα ποτέ να την ζήσω μα πρέπει… ετοιμάζομαι παλληκάρι μου... θέλω να με σημαδέψετε σωστά... ένα χτύπημα είναι όλα... με κοιτάς παραξενεμένος από τα λόγια μου;... λόγια μέσα από ένστικτα ενός πατέρα είναι παλληκάρι μου... να ξέρεις πως η απληστία σπέρνει μίσος και η δικαιοσύνη προμηνύει θάνατο... παλληκάρι μου μπορώ να σε φιλήσω;... πες το σαν... άστο, ξέχασε το... σε λίγο θα είμαι έτοιμος για το συμβούλιο... να ξέρεις πως μισώ τα πισώπλατα χτυπήματα γιατί ξέρω να αμύνομαι αντρίκια... «η νύχτα του βασιλιά» μας περιμένει…. 

Το συμβούλιο ξεκίνησε, ο βασιλιάς κάθισε στον θρόνο του, δεν φορούσε στέμμα αλλά το κρατούσε στο χέρι του και το εναπόθεσε στα πόδια του... κοίταζε τους συμβούλους του και το γιό του... κατηγορίες, κατηγορίες, κατηγορίες… περίμενε τις αποφάσεις τους μέσα από τα κίνητρα των λαθών του σαν βασιλιάς γιατί δεν τους επέφερε τα αναμενόμενα κέρδη και το κάστρο δεν είχε την ίδια δύναμη κύρους όπως κάποτε... όμως αυτά τα κέρδη θα ήταν η σκλαβιά για τους υπηκόους του και αυτός τους ήθελε λέφτερους... «αν είσαι λέφτερος, νοιώθεις σαν βασιλιάς και αν είσαι βασιλιάς δεν θα είσαι ποτέ λεύτερος» ήταν η φιλοσοφία του... Πόσο υπήρξε λεύτερος κατά βάθος;... οι κουρτίνες πίσω από τον θρόνο του δέσποζαν αλλά δεν έδωσε καμία σημασία... το συμβούλιο τον κατηγορούσε σε πολλά πράγματα, όλοι έλεγαν πως υπήρξε κακός οικονομικός διαχειριστής και πως το βασίλειο κατέρρεε... όλα ήταν εναντίον του και ζητούσαν την αποχώρηση του καταδικάζοντας τον ερήμην για τις πράξεις του... ο βασιλιάς τους άκουσε και μετά κοίταξε τις κουρτίνες... η σειρά του να απολογηθεί... 

- σύμβουλοι χαίρομαι που με κατηγορείτε και με σπιλώνετε, όμως σκεφτείτε τι πράξατε και τι έπραξα... σας εμπιστεύτηκα, σας χάρισα το δικαίωμα των αποφάσεων και μου χαρίσατε την απληστία σας... εγώ έφτιαξα αυτό το κάστρο!!! Eγώ σας έκανα να ζείτε στην ευμάρεια! Eγώ σας έμαθα να ζείτε πλουσιοπάροχα αχάριστοι!... υπάρχει όμως και η απληστία... βάλατε λόγια στο γιό μου, τον επιρρεάσατε  και θέλετε να κερδίσετε τα πάντα μέσα από τη νεανική αθωότητα του... αχάριστοι... κάντε την κίνηση των δακτύλων... δείξτε με σαν ένοχο! … καταδικάστε με! Περιμένω το πισώπλατο χτύπημα πίσω από τις κουρτίνες... το ίδιο σύστημα δεν έκαναν και οι προγενέστεροι σας; Αλήθεια, που είναι ο γιος μου; Γιατί δεν είναι εδώ μαζί μας; Που πήγε; Θα σας πω κάτι… Ακριβώς από πάνω μας υπάρχει ένας τεράστιος πίνακας που δείχνει ένα χωριό με τους υπηκόους μου … έχει να σας υποδείξει κάτι αυτή η ζωγραφιά; Μάλλον όχι …ονόμασα αυτόν τον πίνακα «δικαιοσύνη» και μέσα από αυτόν τηρώ τους νόμους…αυτός θα μας κρίνει απόψε…

οι σύμβουλοι τον κοίταξαν ειρωνικά σε όσα έλεγε για αυτόν τον άψυχο πίνακα με τις καρικατούρες των χωρικών... τα είχε εντελώς χαμενα ο βασιλιάς τους… άκου πίνακας της δικαιοσύνης… σιώπησαν όλοι περιμένοντας μια σωστή απάντηση από τα χείλη του, όμως ο βασιλιάς σηκώθηκε από τον θρόνο του αποφασισμένος... πλησίασε ένα φρουρό, τον κοίταξε αυστηρά στα μάτια και έβγαλε το ξίφος από την θήκη του στρατιώτη... ο στρατιώτης ακίνητος κοίταξε στα μάτια τον βασιλιά και του ψιθύρισε... 

- βασιλιά μου, υπήρξα πάντα πιστός σε σένα... είναι η δική σου νύχτα…

Ο βασιλιάς του χαμογέλασε, κράτησε ο σπαθί σφιχτά στην παλάμη του και του ψιθύρισε με τη σειρά του... 

- ετοιμάσου... θα δουν πολλά τα μάτια σου απόψε... πρέπει να δοθεί δικαιοσύνη... είναι πολύ δύσκολη αυτή «η νύχτα του βασιλιά»…

Με σταθερές κινήσεις κατευθύνθηκε προς τις κουρτίνες πίσω από τον θρόνο του... κοίταξε τους συμβούλους του και με αυστηρό ύφος τους είπε...

- ο βασιλιάς πρέπει να έχει συναισθήματα; Δεν πρέπει... ο βασιλιάς πρέπει να είναι λέφτερος; Δεν πρέπει... ο βασιλιάς πρέπει να είναι άβουλος; Δεν πρέπει... ο βασιλιάς πρέπει να σκοτώσει τον σπόρο της απληστίας; Πρέπει... ένας βασιλιάς αν σκοτώσει μέρος από τη ζωή του πρέπει να πονάει; Δεν πρέπει... παραστάσεις είναι όλα πίσω από κουρτίνες... πρέπει να... γαμώτο... όμως ένας βασιλιάς πρέπει να ξέρει να πολεμάει... βγες έξω γιε μου... θέλω να με χτυπήσεις εσύ πρώτος... βγες έξω! 

Η κουρτίνα άνοιξε και ο γιος του έκανε την εμφάνιση του μαζί με δέκα στρατιώτες... ο βασιλιάς δεν εξεπλάγη και με απόλυτη σιγουριά του είπε…

- μπα; Eσύ με τόσα νιάτα και δύναμη έχεις δέκα πάνοπλους στρατιώτες δίπλα σου; Φοβάσαι να  τα βάλεις μόνος σου μαζί μου; Λες να σε φοβάμαι αχάριστε σπόρε της ζωής μου; Η μητέρα σου πιστεύεις πως θα σε καμαρώνει εκεί που είναι; Πέθανε όταν ήσουν οκτώ χρόνων... σε λάτρεψε τόσο πολύ όσο και εγώ... δεν ήταν από βασιλικό αίμα αλλά υπήρξε ανθρώπινη και απλή υπήκοος... την αγάπησα για την απλότητα της και την έκανα βασίλισσα... αλλά πόσο μπορεί να κρατήσει το όνειρο; Ο θεός την πήρε μαζί της μα εγώ σε ανάθρεψα όσο πιο καλά μπορούσα... σε έμαθα τις αξίες της ζωής μέσα από τη μόρφωση και την βιωματική πραγματικότητα, αλλά οι σύμβουλοι μου σε μύησαν στην αχαριστία και την απληστία... απόψε είναι η νύχτα μου... είναι «η νύχτα του βασιλιά»... απόψε θα μάθεις τι σημαίνει δικαιοσύνη... ένας βασιλιάς πρέπει να είναι δίκαιος και αμερόληπτος... ο βασιλιάς πρέπει να σπέρνει και να θερίζει χωρίς συναισθηματισμούς και στην ανάγκη να σκοτώσει ο ίδιος αυτό που θέλει να τον σκοτώσει... θες την βασιλεία μου; Θα την αποχτήσεις αλλά με την αξία σου ή με το σπαθί σου... σήκωσε το ξίφος σου να αναμετρηθούμε... είναι «η νύχτα του βασιλιά» απόψε... δεν υπήρξαν ποτέ δύο βασιλιάδες στο ίδιο βασίλειο... περιμένω την κίνηση σου... μια στρατηγική είναι όλα πρίγκιπα…παίζουμε στην ίδια σκακιέρα… έκανα την πρώτη κίνηση… δική σου η επόμενη…

Ο γιός κοίταξε τον πατέρα του ψυχρά με βλέμμα απληστίας για την κατάκτηση του θρόνου και έβγαλε το σπαθί από την θήκη του... έκανε ένα βήμα μπροστά, το σήκωσε και ετοιμάστηκε να τον χτυπήσει... ο βασιλιάς με μια κίνηση του σπαθιού του, κόβει τον καρπό από το χέρι του γιού του... αυτός μένει εμβρόντητος από την ευελιξία και την απρόσμενη κίνηση του πατέρα του βάζοντας τις φωνές από τον πόνο κοιτώντας την παλάμη του κάτω στο πάτωμα... Οι στρατιώτες ορμούν πάνω του αλλά όλοι πέφτουν νεκροί από απανωτά βέλη που δέχονται από ψηλά... οι σύμβουλοι έντρομοι κοιτάζουν το πάνω μέρος της σάλας του συμβουλίου και περίπου είκοσι τοξοβόλοι από το πουθενά είχαν κάνει την εμφάνιση τους... ήταν φιγούρες από τον πίνακα που ζωντάνεψαν παίρνοντας θέση και αποφάσεις δικαιοσύνης, κάτι σαν φαντάσματα που ζωντάνεψαν... δεν ήταν ντυμένοι με στολή, αλλά απλοί ρακένδυτοι χωρικοί... χαμήλωσαν τα τόξα τους, έκαναν ένα βήμα πίσω και πήραν την ίδια στάση που συμπλήρωνε τον πίνακα με τις φιγούρες τους... κοίταζαν ξανά στο πουθενά λες και δεν συνέβη τίποτα... απλά κοίταζαν... ο πίνακας πάντα στη θέση του δέσποζε πάνω από τα κεφάλια όλων παραμένοντας άψυχος… ο βασιλιάς κοίταξε τους συμβούλους του και τον αιμόφυρτο γιό του... τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ήταν ψυχρά και έδειχνε αποφασισμένος για όλα... έφτασε κοντά τους κρατώντας με δύναμη το σπαθί και τους είπε...

-Απόψε είναι «η νύχτα του βασιλιά»... ξέρω να μεταμορφώνομαι από βασιλιάς σε κτήνος και από κτήνος σε βασιλιά... σας χάρισα τα πάντα, σας εμπιστεύτηκα και με εκμεταλλευτήκατε... η νύχτα είναι δική μου και την θέλω όλη δική μου... παίζουμε μέχρις εσχάτων απόψε…

Πλησίασε στον θρόνο του, σήκωσε το στέμμα του και το εναπόθεσε στα πόδια του γιού του λέγοντας του...

- φόρεσε το στέμμα γιέ μου... αν είσαι ικανός να το φορέσεις τότε το βασίλειο είναι δικό σου... όμως είναι βαρύ και θέλει δύο χέρια για να το σηκώσεις και να το φορέσεις πάνω σου... δικό σου το στέμμα...

Ο γιός έντρομος κοίταξε το στέμμα μα δεν το έβαζε κάτω... γονατιστός προσπάθησε με το ένα του χέρι να το σηκώσει αλλά δεν τα κατάφερνε... προσπαθούσε με πείσμα αλλά μάταια... στο τέλος ξέσπασε σε λυγμούς κλωτσώντας με δύναμη το στέμμα... βαρύ το φορτίο... ο πατέρας του απλά του είπε με φωνή χωρίς συναίσθημα...

- είδες πόσο δύσκολη είναι η βασιλεία άπληστε;... ο λαός αποφασίζει για την τύχη σου απόψε γιέ μου... ότι ονειρεύτηκες μεταμορφώθηκε σε εφιάλτη... θα ήθελα να σε αποτελειώσω εγώ ο ίδιος αλλά ο λαός μου θα αποφασίσει για σένα και τους συμβούλους μου... άλλωστε δεν αποφάσιζα εγώ, αλλά ο ίδιος ο λαός μου όταν βρισκόμουν μαζί τους σαν άγνωστος περαστικό ξένος μαζί τους γιατί τους θέλω όλους ευτυχισμένους... η «νύχτα του βασιλιά» διψάει για  «δικαιοσύνη»...  

Ο γιός έντρομος κοίταξε ψηλά και είδε τους χωρικούς με τα βέλη τους να τον σημαδεύουν... απανωτά βέλη τον κάρφωναν και τον ξέσκιζαν ώσπου έπεσε νεκρός... οι σύμβουλοι έντρομοι άρχισαν να τρέχουν προς την μεγάλη πόρτα για να ξεφύγουν αλλά μια δεύτερη βροχή από βέλη τους αποδεκάτιζε... η σάλα γέμισε πτώματα και αίμα παντού... ο φρουρός της πόρτας στεκόταν πάντα σιωπηλός και ακίνητος σε όσα έβλεπε... οι τοξότες και πάλι φορέθηκαν στο τοπίο του πίκακα της δικαιοσύνης... ο βασιλιάς περπάτησε προς το κουφάρι του γιού του, έσκυψε, και με τα δυό του χέρια έπιασε το στέμμα και το φόρεσε... πλησίασε τον φρουρό και του παρέδωσε το ξίφος... αυτός ακίνητος, αγέρωχος και πάντα πιστός στο καθήκον του... έμεινε μόνος του και κάθισε στο θρόνο του... κοίταζε γύρω του τα απομεινάρια, σηκώθηκε και περπάτησε προς τη βεράντα... αισθανόταν πολύ αποπνικτικά σε αυτή τη σάλα της δικαιοσύνης... ένα δροσερό αεράκι τον έκανε να παίρνει βαθιές ανάσες ανακούφισης... κοίταξε τα αστέρια και το ολόγιομο φεγγάρι, σήκωσε τα χέρια του ψηλά προς τον ουρανό και φώναξε...

- είναι πολύ δύσκολο να είναι κάποιος δίκαιος βασιλιάς! Έχει συναισθήματα αλλά δεν πρέπει να το δείχνει... πονάω που έχασα το γιό μου αλλά δεν  πρέπει να το δείχνω... κλαίω μέσα μου, όμως δεν θα δει κανένας το δάκρυ μου... υποφέρω πολύ μα πρέπει να είμαι ο βασιλιάς... ευχή και κατάρα είναι όλα... ζεις για να υποφέρεις, ζεις γιατί σε επέλεξαν και αυτό είναι το τίμημα μου... ο λαός μου έσπειρε τη δικαιοσύνη γιατί αυτό τον σπόρο τους χάρισα μέσα από τα συναισθήματα μου... απόψε ήταν μια αλλιώτικη νύχτα, η πιο δύσκολη νύχτα της ζωής μου... όμως εαυτέ μου προχωράμε... κοιμήσου λαέ μου… δεν θα ήθελα ποτέ να μάθεις πόσο δύσκολη ήταν αυτή η αλλιώτικη η «νύχτα του βασιλιά» σας … κοιμήσου εαυτέ μου… κοιμήσου με το ζόρι βασιλιά μου…

Ιππότης ενάντια αμαζόνων....

_ που πας ιππότη ? … σταμάτα ! … είμαι φύλακας αμαζόνα και έχω διαταγή να μην περάσει κανένας από αυτό το μονοπάτι … δεν βλέπεις την γραμμή ? … σταμάτα εκεί , ακούς ??? … μη με προκαλείς ! … σταμάτα ! … επιμένεις ? ….. φύγε σου λέω αλλιώς θα μιλήσουν τα βέλη μου !!! … δεν σταματάς ε? … σε σημαδεύω με το τόξο μου ! …. επιμένεις να προχωράς ? …. τότε το βέλος δικό σου !!! … πέθανες ! … μα …. έπιασες το βέλος και το σταμάτησες ? …. ποιος είσαι ? … όμως λες να σε φοβάμαι από το τυχαίο  σου πιάσιμο του βέλους μου ? … χα ! … το δεύτερο βέλος δεν θα το προλάβεις … είμαι η καλύτερη τοξοβόλος … στο ρίχνω … έχασες … μα, δεν είναι δυνατόν! … απίστευτο...

το δεύτερο βέλος σταμάτησε και πάλι από το χέρι του ιππότη πέντε εκατοστά πριν το στήθος του αλλά παρέμενε σιωπηλός … το τσάκισε σε κομμάτια ατάραχος… μέσα από το προσωπείο του δεν υπήρχε έκφραση … ήταν στυγερός και άψυχος μέσα από το βλέμμα του απέναντι της … της απάντησε όμως …

_ θέλω να σημαδεύεις σωστά αμαζόνα … μάθε να στοχεύεις …. προσπάθησε ακόμα μια φορά … σε περιμένω … πίστεψες πως θα με σκοτώσεις ?… μπορείς να το κάνεις ? … ότι κάνεις να το κάνεις σωστά αλλιώς μετά η σειρά μου για το δικό μου χτύπημα …. φύγε από το διάβα μου αμαζόνα … δεν έχω διάθεση να σε πολεμήσω … είμαι αθάνατος … 

 
η αμαζόνα φύλακας εξεπλάγη με τα λόγια και το θράσος του, οπλίστηκε με περισσότερη τόλμη και έβγαλε από την βαλλίστρα ακόμα ένα βέλος … τον σημάδεψε αλλά ο ιππότης της έκανε νόημα να σταματήσει για μια στιγμή … κατέβηκε από το μαύρο άλογο του, αφαίρεσε το σιδηρούν προσωπείο και έδειξε την μορφή του... ήταν ένας ώριμος άντρας με κάτασπρα μαλλιά και γένια… την πλησίασε, σταμάτησε δίπλα της και την κοίταξε μέσα από το κουρασμένο βλέμμα του… η αμαζόνα ανατρίχιασε με την επιβλητική παρουσία του και χαμήλωσε το τόξο της… ο γέρος την πλησίασε με σιγουριά μέσα από βλέμμα του ακόμα πιο κοντά… την κοίταξε στα μάτια και της έστειλε το δικό του βέλος μέσα από αυτό … 

 
_ αμαζόνα πιστεύεις ακόμα πως μπορείς να τα βάλεις μαζί μου ? … είσαι γεμάτη δροσιά και άλλοι θα υπέκυπταν μέσα το επιβλητικό ύφος και την ομορφιά σου αλλά εγώ όχι … έχεις πολύ δρόμο ζωής ακόμα και δεν στον σταματήσω γιατί θέλω να μάθεις τις αξίες του… πίστεψες πως θα με σκότωνες με το βέλος σου ? … θα με σημάδευες στην καρδιά και μετά ? … θα αστοχούσες αμαζόνα μου και είμαι πολύ σίγουρος για αυτό… το βέλος σου θα έπεφτε στο κενό και στο λέω με βεβαιότητα…. άσε με να περάσω το μονοπάτι … ευγενικά στο ζητάω… δεν θέλω μάχη μαζί σου … 

 
η αμαζόνα τον κοίταξε με δέος αυτή την φορά αλλά έπρεπε να κάνει το καθήκον της… θα ήθελε να τον αφήσει να περάσει το μονοπάτι αλλά είχε ρητές εντολές από την βασίλισσα της … είναι αποφασισμένη για όλα … 

 
_ έχω διαταγή να μην περάσει κανένας το μονοπάτι και το εννοώ ! … γέρασες και δεν μπορείς να τα βάλεις μαζί μου… έχω δροσιά και δύναμη… ένα βήμα σου ακόμα και… αν περάσεις το μονοπάτι το βέλος μου θα σε καρφώσει κατάστηθα… προχώρησε αν έχεις το θάρρος … σε προειδοποίησα πάντως … 

 
Ο γέρος ιππότης την κοιτάζει, της χαμογελάει, ξαναφοράει το προσωπείον του και ανεβαίνει στο άλογο του… κοιτάζει την αμαζόνα φύλακα στο πέρασμα του και προχωράει… η αμαζόνα σηκώνει το τόξο της, το τεντώνει με όλη της την δύναμη και τον σημαδεύει κατάστηθα … αφήνει το βέλος της να ταξιδέψει στην διαδρομή που του χάραξε βλέποντας να διαπερνά την στολή του, την καρδιά του και να καρφώνεται στο χώμα αλλά ο ιππότης στην θέση του … σταματάει το άλογο του, γυρίζει, την κοιτάζει, και της λέει … 

 
_ πόσο καλή είσαι στο στόχο αμαζόνα μα πόσο αστόχησες… πίστεψες πως θα τα έβαζες μαζί μου και πως θα έχανα… με πέτυχες κατάστηθα μα το βέλος σου δεν με σκότωσε… προχωράω τη διαδρομή μου… δεν θέλω να σε σκοτώσω…

 
η αμαζόνα χτύπησε την καμπάνα συναγερμού απεγνωσμένα… πανικός κυριάρχησε στο στρατόπεδο… όλες οι αμαζόνες αρματώθηκαν, ακόμα και η βασίλισσα τους… κανείς δεν θα περνούσε το μονοπάτι τους… περίμεναν τον εχθρό τους οπλισμένες και η βασίλισσα ήταν πρώτη στο σημείο της μάχης… ο ιππότης πλησίαζε σταθερά… η βασίλισσα έβγαλε το σπαθί της από την θήκη του δείχνοντας του απειλητικά… ο ιππότης με την σειρά του έβγαλε το σπαθί του και το κράτησε με πολύ δύναμη και αποφασιστικότητα… 

 
_ είσαι έτοιμη βασίλισσα ? … αντέχεις να τα βάλεις μαζί μου ? …

 
_ αντέχω ακόμα… τι θέλεις ιππότη ? … γιατί θέλεις να διαβείς αυτό το μονοπάτι ? …
_ έμαθα πως αυτό το μονοπάτι οδηγεί σε μια αλλιώτικη παραλία και θέλω να την γευτώ… 

φύγε από μπροστά μου ! … δεν μπορείτε να τα βάλετε μαζί μου … μη με προκαλείς ! …
Η βασίλισσα με ένα νεύμα της έφερε μπροστά της 10 ιππείς αμαζόνες … άλλες κρατούσαν σπαθί, άλλες ακόντιο και άλλες τόξα… ένοιωσε σιγουριά πως ο ιππότης θα υποχωρούσε και χαμογέλασε … 

 
_ προλαβαίνεις να αλλάξεις γνώμη πολεμιστή… δεν ξέρω τι με κάνει να σου χαρίζω το τίμημα της αποχώρησης αλλά δεν έχεις άλλη ευκαιρία… τι λες ? … είναι η τελευταία ευκαιρία σου … 

 
ο ιππότης δεν απάντησε αλλά έκανε ένα βήμα μπροστά με το άλογο του… 

 
_ δέχομαι την πρόκληση αλλά είναι κρίμα να χάσεις τους πολεμιστές σου βασίλισσα… πρέπει να φτάσω στην παραλία οπωσδήποτε… μη με σταματάς … αν πεθάνουν οι πολεμιστές σου εσύ θα φταις… άσε με να περάσω ! … 

 
Η βασίλισσα έκανε νόημα να του επιτεθούν… οι αμαζόνες με τα σπαθιά τους τον πλησίασαν αποφασισμένες να τον σκοτώσουν και αυτό ήταν το μοιραίο λάθος τους… με λίγες κινήσεις τους πήρε τα κεφάλια και αγριεμένος πλέον όρμησε στους τοξότες… τα βέλη τους τον κάρφωναν αλλά αυτός είχε πολύ δύναμη ακόμα… εξοντώνει με βίαιο τρόπο τους τοξότες και τρέχει προς την βασίλισσα… οι αμαζόνες παίρνουν θέση μάχης προσπαθώντας με κάθε τρόπο να σταματήσουν το πέρασμα του… σχηματίζουν κλοιό γύρω του αλλά αποδεκατίζονται με την δύναμη που έκρυβε μέσα του και δεν σταματάει να μάχεται με πολύ σθένος με όσες πληγές και αν έχει πάνω του… δεν υπολογίζει τίποτα και κανένα σε κάθε χτύπημα του… η μάχη τελειώνει και μόνο η βασίλισσα έχει μείνει πλέον ζωντανή… η παρτίδα είναι πλέον ανάμεσα τους… ο ιππότης την κοιτάζει μέσα από το σιδηρούν προσωπείον του… είναι πολύ λαβωμένος αλλά δεν το βάζει κάτω και έχει ακόμα πολλές δυνάμεις… αυτή επιτίθεται με όλη τη οργή της αλλά ο ιππότης αμύνεται, αμύνεται και αμύνεται... η βασίλισσα αρχίζει να κουράζεται και το δείχνει μέσα από τις αδύναμες κινήσεις της… κάνει αδέξιες κινήσεις μέσα από τις επιθέσεις της αλλά ο ιππότης απλά αμύνεται… την βαρέθηκε… με μια απότομη κίνηση του κόβει το σπαθί της στα δυό και την αφοπλίζει με το επόμενο χτύπημα του … είναι αδύναμη… δεν είναι δυνατόν να τα έβαλε με όλες τις αμαζόνες της, να είναι τόσο πολύ τραυματισμένος και να αντέχει τόσο πολύ… είναι ανίκανη να τα βάλει μαζί του και περιμένει καρτερικά το οργισμένο χτύπημα του ιππότη … η βασίλισσα περιμένει την επόμενη κίνηση του να την διαλύσει, όμως αυτός με την σειρά του κατεβάζει το σπαθί του και το βάζει στην θήκη του λέγοντας της ….

 
_ έχασες βασίλισσα… αυτοκαταστράφηκες αφανίζοντας τον στρατό σου μέσα από λάθος αποφάσεις… πίστεψες πως θα σε φοβόμουν ? … φύγε από το μονοπάτι… δεν θέλω να σε αποτελειώσω… κοίταξε τι έσπειρες μέσα από την επιμονή και την ματαιοδοξία σου… πίστεψες σε τίτλους και πως είσαι ανώτερη όλων… απεδείχθης μάλλον μαριονέτα του ίδιου σου του εαυτού …πίστεψες πως είσαι θεά ε ? … μάλλον μια ανόητη θνητή είσαι σαν όλες τις άλλες γυναίκες φύγε από μπροστά μου ! …. μισώ τις βασίλισσες !!!!
μια φιγούρα έκανε την εμφάνιση της μέσα από τα δέντρα… ήταν ένας κουρασμένος καλόγερος που περπατούσε με αργά βήματα κρατώντας το μπαστούνι του… σταμάτησε δίπλα τους και οι ματιές του πότε κοιτούσαν τον ιππότη και πότε την βασίλισσα… τα λόγια του ήταν όμως προς τον ιππότη … 

 
_ ιππότη βγάζεις την οργή σου… τίποτα δεν σε σταματάει… όμως είδα από την αρχή την μάχη… δεν την προκάλεσες εσύ αλλά η βασίλισσα… το μονοπάτι είναι δικό σου, όμως άφησε την βασίλισσα να ζήσει… ίσως διδάχτηκε από εσένα πιο πολλά πράγματα μέσα από όσα περίμενε στη ζωή της μέσα σε λίγη ώρα… φύγε ιππότη… δικό σου το μονοπάτι προς την παραλία… 

 
ο ιππότης δεν μίλησε , αλλά έσκυψε το κεφάλι ευγενικά λέγοντας με τον τρόπο του ευχαριστώ για τα λόγια του και συνέχισε την πορεία του με αργό ρυθμό…
η βασίλισσα κοιτούσε τον κουρασμένο γέροντα… 

 
_ ποιος είναι αυτός ο ιππότης γέροντα ? …

 
_ ένας περαστικός μαύρος ιππότης είναι βασίλισσα που βρέθηκε στον δρόμο σου…. απορείς πως κατάφερε και κέρδισε την μάχη μαζί σας…. κι όμως, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα τα βάζει με τα πάντα στο πέρασμα του… είσαι τυχερή … είσαι πολύ τυχερή σε άφησε να ζήσεις … 

 
_ και πως τον λένε αυτόν το σκληρό και άκαρδο ιππότη γέροντα ? …. 

 
_ δεν ξέρω αλλά τον βρήκα στο δάσος σκοτωμένο και χωρίς καρδιά… κάποια τον σκότωσε και του την αφαίρεσε με τον χειρότερο τρόπο… τον λυπήθηκα μέσα από το τελευταίο του βλέμμα… τον πήρα στο μοναστήρι μου, τον έβαλα στο υπόγειο και μέσα από παλιά γιατροσόφια του ξανάδωσα ζωή αλλά δεν έχει πια καρδιά… ο θρύλος λέει πως μόνο από το δικό σου το πέρασμα θα μπορούσε να φτάσει σε μια παραλία που θα του ξαναδώσει αυτό που του λείπει… έχει να αντιμετωπίσει τα στοιχειά της φύσης να τα βάλει με θεούς και δαίμονες και αν αντέξει θα ξαναβρεί μια καρδιά… θέλει να ξαναβρεί τη δική του όμως… αυτή που του αφαίρεσε μια βασίλισσα που τόσο λάτρεψε και αυτή τον σκότωσε πισώπλατα και μετά του έβγαλε την καρδιά... αμαζόνα τίποτα δεν θα σταθεί εμπόδιο μέχρι να πάρει την εκδίκηση του πίσω… ακολουθεί το ένστικτό του και είμαι σίγουρος πως θα τα καταφέρει… είσαι πολύ τυχερή που έζησες… ίσως ακόμα τρέφει συναισθήματα θανάτου και έρωτα….

Λονδίνο... πολύ κοντά στο τσουνάμι...

FERRARI

FUMA...

σελίδες...

αν οι σελίδες του βιωματικού βιβλίου σου γράφτηκαν με άσχημα σημάδια μελάνης συναισθημάτων, σκίστες και μέτρησε πόσες σελίδες αληθινής ζωής σου απομένουν ακόμα...

προλαβαίνεις ...

ανατολές χωρίς αναστολές ...